Wat structureel wordt onderschat, is de woonvraag die hier direct aan verbonden is. Arbeidsmigranten komen om te werken, maar moeten ook ergens wonen. Als huisvesting niet gelijktijdig wordt georganiseerd, ontstaan voorspelbare problemen overbewoning, druk op wijken en spanningen tussen bewoners. In de praktijk leidt dit tot ongewenste praktijken, zoals de verkamering van eengezinswoningen die juist bedoeld zijn voor starters en gezinnen. Dat vergroot de schaarste op de reguliere woningmarkt en gaat ten koste van de leefbaarheid in wijken, met gevolgen voor arbeidsmigranten, starters, gezinnen en gemeenten.
De huidige woningmarkt kan deze druk niet dragen. Het toevoegen van arbeidsmigranten aan de reguliere woningvoorraad vergroot de schaarste en is geen duurzame oplossing. Zeker niet voor de grote groep shortstay-arbeidsmigranten die hier tijdelijk werkt, vaak voor enkele maanden. Voor deze groep is langdurige inschrijving in de reguliere markt onlogisch, maar fatsoenlijke huisvesting des te noodzakelijker.
De oplossing ligt in het ontwikkelen van een aparte, goed gereguleerde huisvestingsketen: grootschalige en kwalitatief goede shortstay-locaties, doorstroomvoorzieningen en seizoensgebonden huisvesting, met duidelijke normen voor ruimte, beheer en leefbaarheid. Daarmee voorkom je verkamering, ontlast je wijken en creëer je duidelijkheid voor alle betrokkenen.
Die verantwoordelijkheid ligt bij meerdere partijen. Werkgevers die arbeidsmigranten inzetten, professionele huisvesters die deze woonvormen realiseren en beheren, gemeenten die economische ontwikkeling faciliteren én het Rijk dat kaders stelt en handhaaft.
Landen die dit goed regelen, zijn aantrekkelijker voor werkenden én bedrijven. In een vergrijzend Europa is goede huisvesting geen bijzaak, maar een randvoorwaarde voor economische continuïteit en maatschappelijke rust.
