Precies daar zit het verschil tussen symboolpolitiek en beleid dat werkt. In veel gemeenten wordt geroepen dat overlast, verkamering en druk op woonwijken moeten worden aangepakt. Maar als je geen serieuze capaciteit toevoegt, verplaats je het probleem alleen maar of duw je het verder uit beeld. Waalwijk heeft eerder begrepen dat je het moet omdraaien: eerst ruimte maken voor grotere huisvestingslocaties, daarna kun je ongewenste situaties in gewone woonstraten ook echt afbouwen. De bed-voor-bed-aanpak past precies in die logica. Alleen als er goede plekken bijkomen, kun je woningen teruggeven aan de reguliere markt en handhaving ook geloofwaardig maken.
Voor inwoners is dat misschien wel het belangrijkste punt. Goed beleid op arbeidsmigratie gaat niet alleen over de mensen die hier tijdelijk werken, maar ook over de vraag of buurten leefbaar blijven en of woningen beschikbaar zijn voor starters en andere woningzoekenden. Zolang arbeidsmigranten terechtkomen in verkamerde huizen, blijft de druk voelbaar in woonstraten. Juist grotere, professioneel beheerde locaties maken het mogelijk om die druk te verminderen en gewone woningen weer te gebruiken waarvoor ze bedoeld zijn.
De politieke opdracht na deze verkiezingen is daarom niet om die lijn af te zwakken, maar om erop door te pakken. Wie groei en bedrijvigheid wil faciliteren, moet ook bereid zijn de woonkant daarvan serieus te organiseren. Met voldoende locaties, goed beheer en consequente handhaving laat Waalwijk zien dat je overlast niet hoeft te verplaatsen, maar echt kunt oplossen.
