Juist daarom is deze aanbeveling uit het Deltaplan “Grip op Arbeidsmigratie” zo belangrijk: geen internationale medewerkers zonder goede huisvesting. Gemeenten moeten zorgen voor fatsoenlijke huisvesting voor minstens 70 procent van de mensen die in hun gemeente werken. De overige 30 procent is een regionale verantwoordelijkheid. Voor Westland betekent dat dus dat de gemeente veel meer zelf moet organiseren, in plaats van te blijven leunen op de regio.
Dat kan niet met kleine, losse oplossingen. Als je de druk op woonwijken wilt verlagen en verkamering wilt tegengaan, moet je grootschalige huisvestingslocaties durven toestaan. Juist grotere locaties maken het mogelijk om mensen uit gewone woningen te halen en wonen goed te regelen. Het Deltaplan is daar helder over: locaties kunnen oplopen tot maximaal 1000 bewoners, en vanaf 250 bewoners is 24/7 beheer nodig. Dat is geen detail, maar de kern van goed beleid. Alleen met professioneel beheer, duidelijke regels en voorzieningen op locatie creëer je rust voor de omgeving én fatsoenlijke woonkwaliteit voor de werknemer.
Voor gewone inwoners is dat misschien wel het belangrijkste punt. Zolang internationale medewerkers terechtkomen in verkamerde woningen, blijven starters, spoedzoekers en arbeidsmigranten concurreren om dezelfde schaarse huizen. Door goede locaties toe te staan en verkamering terug te dringen, komen meer woningen beschikbaar voor starters en andere woningzoekenden. Dat vermindert de druk op woonwijken en maakt de woningmarkt eerlijker en overzichtelijker.
De uitslag moet daarom niet worden gelezen als reden om door te modderen, maar als opdracht om eindelijk duidelijke keuzes te maken. Wie de kassen draaiend wil houden, moet ook bereid zijn grootschalige, goed beheerde huisvesting mogelijk te maken in Westland zelf.
