Tegelijkertijd zien we dat deze aanpak ook uitdagingen met zich meebrengt. Doordat elke gemeente eigen afspraken maakt, ontstaat er steeds een nieuwe variatie in snelheid, toezicht en kwaliteit. Zolang elke gemeente het opnieuw moet uitvinden, betaalt iedereen de prijs. Voor gemeenten betekent het steeds weer dezelfde gesprekken voeren, met wisselende partners en uitkomsten, terwijl capaciteit juist nodig is voor uitvoering en toezicht. Voor werkgevers en huisvesters betekent het een lappendeken aan verwachtingen: wat in gemeente A kan, kan in gemeente B net anders moeten, met extra overleg, vertraging en minder bereidheid om op te schalen.
Misschien is het tijd om een stap verder te gaan. Een bovenregionaal raamwerk met heldere, praktische afspraken over kwaliteit, registratie, beheer en toezicht kan veel van deze knelpunten wegnemen. Zo'n raamwerk ontwikkel je samen: met IPO namens provincies, VNG namens gemeenten, VNO-NCW, MKB en ABU namens werkgevers en uitzendorganisaties, huisvesters en hun belangenorganisaties zoals VHA, landelijke toezichthouders en vertegenwoordigers van zorg en veiligheid.
Een dergelijk kader geeft gemeenten meer houvast en regio's de ruimte om zich te richten op waar het echt om draait: consistente toepassing, effectief toezicht en leren van elkaar. Voor bewoners levert dat meer voorspelbaarheid op, voor arbeidsmigranten meer zekerheid dat basisvoorwaarden overal gelden en voor werkgevers, uitzenders en huisvesters duidelijkheid waaraan ze moeten voldoen.
De bereidheid om samen te werken is er. Laten we die inzetten om samen tot een aanpak te komen die beter uitvoerbaar is en voor iedereen werkt.
